Eranthis cilicica

Intro: 1892. Herkomst: Turkije waar de vindplaatsen, ondanks de late 'ontdekking', al vrij aardig zijn leeggeroofd. De bladeren zijn diep ingesneden en enigszins bronsgroen bij het ontluiken. Ze bloeien iets later dan E. hyemalis, maar de goudgele bloemen zijn weer groter terwijl de halsband rond de bloem kleiner en fijner gedeeld is. E. cilicica verlangt een drogere standplaats en meer zon.

BEHOORT TOT DE FAMILIE DER RANUNCULACEAE

Nederlandse naam: winterakoniet. De naam werd ontleend aan de Griekse woorden: er (lente) en anthos (bloem). De ondergrondse delen zijn nogal klein, ongeveer de grootte van een erwt en veelal onregelmatig van vorm; grotere exemplaren lijken op een vleugelmoer. De bladeren vormen een op de grond liggend rozet, de bovenste bladeren tonen enige gelijkenis met een halskraag, die de bloemen omvat. De gele bloemen voorzien van vele meeldraden bevinden zich aan het einde van zeer korte (ca. 5 cm) steeltjes en vormen na enige tijd een waar bloementapijt. Na de bloei verschijnen de stervormige zaaddozen. Wanneer ze openbarsten, zullen de ronde zaden voor vele nakomelingen zorgen.