Ontstaan uit een kruising van Scilla rosenii x Scilla siberica. De zachtblauwe bloemen tonen aan de buitenkant van de bloem een donkerblauwe middennerf die vervaagd naar het topje van het bloemblad. Aan de binnenkant van de bloem omsluiten de witte helmdraden een groen vruchtbeginsel, daarbij zijn de helmknoppen opvallend donkerblauw. De kleur van de binnenzijde van de bloem verloopt van zeer lichtblauw vanuit het hart naar donkerder blauw naar het uiteinde van de bloemblaadjes. Rijkbloeiend.
Ontstaan uit een kruising van Scilla rosenii x Scilla siberica. De zachtblauwe bloemen tonen aan de buitenkant van de bloem een donkerblauwe middennerf die vervaagd naar het topje van het bloemblad. Aan de binnenkant van de bloem omsluiten de witte helmdraden een groen vruchtbeginsel, daarbij zijn de helmknoppen opvallend donkerblauw. De kleur van de binnenzijde van de bloem verloopt van zeer lichtblauw vanuit het hart naar donkerder blauw naar het uiteinde van de bloemblaadjes. Rijkbloeiend.
BEHOORT TOT DE FAMILIE DER ASPERAGACEA, SCILLOIDACEAE
Scilla (krenken, benadelen) was het woord dat door Hippocrates gebruikt werd met betrekking tot de wortels die een gewelddadig gif bevatten. De Scilla die gewoonlijk werd gebruikt door de Romeinen en de Grieken is de plant die we nu kennen als Urginea maritima (Zee-ui).
Het geslacht Scilla omvat ongeveer 100 species, maar daarvan zijn er de laatste jaren nogal wat opgegaan in andere geslachten (bijv. Scilla non-scripta heet nu Hyacinthoides non-scripta). Ze komen voor in zowel tropische- als gematigde streken van Zuid-Afrika tot aan het gebied langs de Middellandse Zee en overige delen van Europa en Azië.
De sterhyacint hoort thuis op kalkhoudende en humusarme zandgrond die niet al te droog mag zijn. Verwildering!
Laat je inspireren
Onze suggesties
