Een species die in 1955 door Peter Davis is verzameld, maar pas in 1998 door Chris Brickell is beschreven. Inheems in een klein gebied in het Amana gebergte in Zuid-Turkije. De relatief lange, maar kort gesteelde, bloemen zijn aan de basis wit, licht geruit in zacht violetroze, intenser van kleur wordend richting de topjes van de bloemblaadjes. Naarmate de bloei vordert, worden de bloemen sterker van kleur.
Een species die in 1955 door Peter Davis is verzameld, maar pas in 1998 door Chris Brickell is beschreven. Inheems in een klein gebied in het Amana gebergte in Zuid-Turkije. De relatief lange, maar kort gesteelde, bloemen zijn aan de basis wit, licht geruit in zacht violetroze, intenser van kleur wordend richting de topjes van de bloemblaadjes. Naarmate de bloei vordert, worden de bloemen sterker van kleur.
BEHOORT TOT DE FAMILIE DER COLCHICACEAE
De Nederlandse benaming ‘herfsttijloos’ dankt de Colchicum aan het veelal verschijnen van de bloemen in de herfst, gevolgd door de bladeren en de vruchten in het voorjaar en voorzomer. Het voor- en najaarsbloeiende knolgewas houdt van een licht beschaduwde plaats, bijvoorbeeld als onderbeplanting van bladverliezende heesters op een wat vochtige maar goed doorlatende grond. De naam Colchicum is afgeleid van één der oorspronkelijke vindplaatsen, namelijk de streek Colchis in Klein-Azië, de streek waar de mythologische gifmengster Medea woonde.
Ook worden ze aangetroffen in Iran, Turkestan en in grote delen van Europa. Het is al eeuwen bekend dat de herfsttijloos o.a. het alkaloïde colchicine bevat dat in de medische wetenschap gebruikt wordt. Colchicum (en dan vooral de grotere maten) is geschikt voor het binnenshuis in bloei brengen.
Laat je inspireren
Onze suggesties
